زبان گشوده ام آقا اجازه ام بدهيد
دوباره بارشي از شعر تازه ام بدهيد
دوباره مي شكفم عطر سيب اگر برسد
ورق ورق كلمات غريب اگر برسد
به شعر مي كشم اين بار صحن و ايوان را
پر از هواي حرم مي كنم خراسان را
من امشب آمده ام با خودم قدم بزنم
طلسم اين شب بي ماه را بهم بزنم
ولي نيامده ام در حرير بنشينم
و گوشه ي حرمت سر بزير بنشينم
لطافت نفسم با كجا عجين شده است
كه وزن سنگ ترين سنگ اين زمين شده است
به راه مي زنم و آهوانه مي گذرم
براي ديدنت از صحن و خانه مي گذرم
كه در طريق طلب مكث حال عاشق نيست
رسيدن و نرسيدن سؤال عاشق نيست
به خود نيامدم اين جا مرا صدا كردند
مرا ز نيمه ي تاريك خود جدا كردند
گلويم از نفسي مستجاب چين خورده است
ميان حنجره ام التهاب چين خورده است
به گريه مي زنم از اول سفر با تو
زبانم الكن و گوياست چشم تر با تو
زبان ديگري آورده است اين جا چشم
دو آسمان شتك خورده است اين جا چشم
چقدر چشم بچرخد در اين سياهي ها
چقدر فاصله ما بين آب و ماهي ها
دچار اين حرمم بال و پر نمي خواهم
من از نگاه شما بيشتر نمي خواهم
چقدر آمدن و بي حضور، برگشتن
اشاره كردن و از راه دور برگشتن
چقدر عاشقت آواره ي جهان باشد
دچار ديدنت از چشم اين و آن باشد
رواق منظر چشم من آشيانه ي توست
كرم نما و فرود آ كه خانه خانه‌ي توست
چه خانه اي كه درش سمت آسمان باز است
هواي تازه ي اين خانه نذر پرواز است
چه خانه اي كه بهشت است پشت پنجره اش
صداي بال مي آيد ز روي هر گره اش
چه خانه اي كه در آن هفت آسمان شادند
فرشتگان به غبار مسافران شادند
رقيق مي گذرد هر كه زائرش بشود
وضو بگيرد و پلكي مسافرش بشود
حرم نماز بزرگي ست ما نمي بينيم
قنوت روشن گلدسته را نمي بينيم
در آستانه ي تو بي كلام مي بارم
حضور ناسره را ناتمام مي بارم
اگر چه عرض ادب نزد يار بي ادبيست
زبان خموش و ليكن دهان پر از عربيست
به هست و نيست قسم! بي طرب نخواهم رفت
دوباره باز به اعماق شب نخواهم رفت
بگو حرارت نقاره را برافروزند
فروغ مشعل سي پاره را برافروزند